'yeryüzünde yalnız biz vardık.
bir kuştan daha cesur ve hafiftin.
bir hayal gibi,
merdivenleri uçarak,
yağmurlarla ıslanmış
leylakların arasından
geçirip aynanın ötesindeki
ülkene götürürdün beni.
gece çöktüğünde
bana mutluluk verirdi.
mihrabın kapıları açılır,
ışıldardı yavaşça
yere uzanan çıplak bedenin.
ben uyanır,
"tanrı seni kutsasın" derdim.
oysa bilirdim bunun ne kadar
cüretkar ve manasız olduğunu.
sen uyurdun.'


zerkalo, andrei tarkovsky.